Starsza siostra 💔

Każda historia ma jakieś tło, bohaterów pierwszoplanowych i bohaterów drugoplanowych. Tło naszej historii ze Złośliwym w roli antagonisty, znane jest doskonale. Ale wśród głównych bohaterów jest i ona. Silna. Radosna. Mądra.  I aż nazbyt dorosła. I zwykle gdzieś obok.

Ł. miała 3,5 roku gdy stała się starszą siostrą.  Przyjęcie nowego członka rodziny zawsze jest  wyzwaniem dla, będącego dotychczas pępkiem świata, starszego rodzeństwa. Ł. całkiem nieźle to znosiła. No, może prócz tego, że ja przestałam być jej całym światem i dawała to odczuć. Ale siostrą już wtedy była dobrą. Może nie pomagała mi przy F. zbyt wiele, ale to dlatego,  że sama miała do wykarmienia, przebrania i uśpienia swoje niemowlaki 😉
Nigdy jej frustracja nie odbiła się na nim. Ewentualnie na mnie. Ale na nim nigdy. Czasem tylko, gdy płakał, krzyczała „Za dużo hałasu!”.

Później…już tylko strzępki z normalności. A i wtedy, chociaż nie było mnie w domu ona troszczyła się nie o siebie, tylko o brata.
Gdy mieszkałam w szpitalu, spotykałyśmy się codziennie na godzinę, czasem półtorej. I podczas jednego z takich spotkań próbowałyśmy przejść przez skutą lodem dróżkę. Zbliżając się do niej powiedziałam: „Musimy iść bardzo ostrożnie, żeby się nie połamać”. Na co moja niespełna czteroletnia córka, bez chwili zastanowienia, mówi: „Bo kto będzie się zajmował Franulkiem, jak ci się coś stanie”. Nie powiedziała „ojej będzie bolało” ani „spędzimy z sobą więcej czasu”. Jej pierwszą myślą był malutki, chory braciszek.

Pamiętamy ostatni pobyt F. w domu. Jak wspaniale się nim zajmowała,  jak go bujała i zabawiała. Jak on patrzył na nią rozbawionymi oczami. Wtedy było tak, jak być powinno. Normalnie.

Śmierć, dla tak małego dziecka, to jakaś abstrakcja. Chwilę się przygotowywaliśmy do rozmowy z nią. Na początku nie zdziwiło jej, że jestem tylko ja, bez Franka. W jej głowie było oczywiste, że on jest w Przylądku. Bo gdzie indziej miałby być?
Rozmowa przebiegła lepiej, niż zakładaliśmy. Wyglądało, jakby wszystko zrozumiała, a za chwilę mówiła „…bo jak Franio wyzdrowieje..” albo „kiedy wróci ze szpitala…”. Z pomocą przyszła nam genialna książką „Puste miejsce po zajączku” (M. dziękuję za nią). I najśmieszniejsze jest to, że Ł. przyjmowała ją bez większych emocji, a dla wszystkich dorosłych była ona wyzwaniem i jeżeli udawało się w ogóle skończyć ją przy pierwszym podejsciu, to działo się to ze ściśniętym gardłem i oczami pełnymi łez.
Ł. dość sprawnie powyciągała wnioski oznajmiając, że mogę spróbować jeszcze raz urodzić. Albo stwierdziła, że zajączek był częścią żółwia,  tak jak Franio był częścią mnie.
Ciężkie to były rozmowy.

Chcieliśmy, aby była obecna w czasie ceremonii pożegnania i w kościele i na cmentarzu. Jedynie nie pozwoliliśmy jej zobaczyć otwartą trumienkę.

Mieszkając na wiosce, niemal wszystko ma się w jednym miejscu. I tak się składa, że przedszkole Ł. jest vis a vis cmentarza. Każdego dnia, gdy ją odbieram z przedszkola słyszę: a teraz do Franulka jedziemy.
No i tak się dzieje. Ja sobie siadam przy grobie, Ł. robi obchód,  sprawdza czy czegoś potrzeba. Później bierze gipsowego aniołka, którego oprowadza między pobliskimi grobami.
Jakiś czas temu wbiłyśmy w grób wiatraczek. Wiem, że wiatrak kręci się pod wpływem powiewu wiatru. Ale w połączeniu z uśmiechniętym zdjeciem Frania sprawia wrażenie, jakby to właśnie on go poruszał. I świetnie się przy tym bawił.
No więc tak sobie siadam i czasem czuję się,  jakbym była z dziećmi na placu zabaw. Ta biega, skacze po murkach, urządza slalom, puszcza bańki (bo ciagle to nasz rytuał dla Franka), a on cieszy się i kręci wiatraczkiem. Taki sekundowy okruszek normalności. Bo jednak nie na długo daje się zapomnieć,  że mimo wszytko to cmentarz i grób półrocznego dziecka.

Nie wiem, na ile to dobrze, ale póki co, cieszę się,  że Ł. chce tam chodzić,  że czuje się dobrze. Często mówi, że „Franek mieszka na cmentarzu” i „ma uroczy kopczyk”. Ostatnio, po zajęciach z baletu nie chciała się przebrać. Później się okazało dlaczego.  Chciała pokazać bratu, czego się na uczyła na zajęciach i mu tańczyła.
A ostatnio…przytuliła krzyż i powiedział „Nigdy cię nie zapomnimy. Kocham, cię Franiu”.
Jest wspaniałą starszą siostrą.  Wiemy, że przy obecnym fizycznie młodszym bracie byłoby wesoło. Ale i tak wiemy, że zawsze czułaby się odpowiedzialna za małego braciszka.

Jak Franio się urodził, to mu mówiliśmy, że musi być mądry i silny, bo inaczej Ł. ze swoim temperamentem i inteligentcją zrobi z niego swojego pachołka. I teraz się śmiejemy,  że wziął sobie nasze przestrogi nazbyt do serca i dał nogę.
Wiecie, że to żarty, nie? Bo co nam zostaje?
—
Szybka aktualizacja sytuacja spraw bieżących.
Dokładnie w 2. miesiacu śmierci zakwitła pierwsza posiana maciejka 🩵 (I. dziękuję za zdjęcie).

Chociaż momentami było ciężko, mamy wybrany nagrobek i na 1. urodziny Frania ma już stać.